One Hundred and Sixty Years

ﺧﻼﻑ ﻭﺍﻗﻊ ﻣﻮﺟﺒﺎﺕ ﺗﺸﻮﻳﺶ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻧﻰ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ۱۱- ﺩﺭ ﻣﺮﺍﺟﻊ ﻗﻀﺎﺋﻰ ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﭘﺎﻯ ﻳﮏ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﺮ ﺿﺮﺭ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺣﮑﻢ ﻣﻰ . ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ۱۲- ﺍﻧﺘﺸﺎﺭ ﻭ ﻓﺮﻭﺵ ﮐﺘﺎﺏ ﻫﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﻧﺎﺷﺮﻳﻦ ﻳﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎﻥ ﺁﻥ ﺑﻬﺎﺋ - ﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﻄﻠﺐ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ - ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﺷﻬﺮﺑﺎﻧﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﻮﻗﻴﻒ ﺁﻥ ﻓﺸﺎﺭ ﻣﻰ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ . ۱۳- ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺎﻣﻪ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻰ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﺎﻧﻊ ﺩﺭﺝ ﺍﻋﻼﻥ ﺗﮑﺬﻳﺐ ﺁﻥ ﻣﻰ . ﺷﺪﻧﺪ ۱۴- ﺍﻓﺮﺍﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻣﺸﺎﻏﻞ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﮐﻪ ﺍﺳﺎﻣﻰ ﺍﻳﺸ ﺎﻥ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺑﺎ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﻳﺎ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﺎﻯ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ - ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ - ﺑﻪ ﺑﻬﺎﺋﻴﺖ ﻭ ﺷﺎﻳﻌﮥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺑﻮﺩﻥ ﻣﻌﺮﻓﻰ ﻣﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﻭ ﻧﺰﺩﻳﮑﻰ ﺑﺎ ﺩﻭﻟﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻫﻢ ﺁﻥ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻭﺍﺩﺍﺭ ﺳﺎﺯﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺗﺒﺮّ ﻯ ﺧﻮﺩ ﺍﺯ ﺍﺗﻬﺎﻡ ﺑﻬﺎﺋﻴﺖ ﻣ ﻮﺟﺒﺎﺕ ﻓﺸﺎﺭ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﻯ ﺑﺮﺍﻯ ﮐﺎﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺧﻮﺩ ﻓﺮﺍﻫﻢ ﺁﻭﺭﻧﺪ . ۱۵- ﺑﺎ ﺍﻋﻤﺎﻝ ﻧﻔﻮﺫ ﺩﺭ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻣﻰ ﻭ ﺳﺎﻳﺮ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﮐﺎﺭ ﺷﺮﻁ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺩﻭﻟﺘﻰ ﺭﺍ ﺍﻋﺘﻘﺎﺩ ﺑﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﻣﺬﻫﺐ : ﺍﺳﻼﻡ، ﺯﺭﺩﺷﺘﻰ، ﻳﻬﻮﺩﻯ ﻭ ﻣﺴﻴﺤﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻧﺪ . ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﺁﮔﻬﻰ ﺍﺳﺘﺨﺪﺍﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﮊﻳﻢ ﺳﺎﺑﻖ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻫ ﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻰ ﺷﺪ ﺩﻟﻴﻞ ﻭ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺑﺮ ﺍﻳﻦ ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻭ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮﻯ ﺑﺮ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﻳﻦ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﻭ ﻧﻴﺮﻭﻫﺎﻯ ﻣﺬﻫﺒﻰ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﻰ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭﻟﻰ ﺑﻪ ﺁﺭﺍﻣﻰ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺸﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺗﺒﻌﻴﺾ ﻫﺎﻯ ﻳﺎﺩ ﺷﺪﻩ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﺩﺭ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺁﻥ ﻣﻰ ﮐﻮﺷﻴﺪﻧﺪ . ﺣﺠّﺘﻴﻪ ﻭ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺩﺭ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﻧﻘﻼ ﺏ ﺍﺳﻼﻣﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﮔﺮﻭﻩ ﺣﺠّﺘﻴﻪ ﻓﺮﺻﺘﻰ ﻣﻐﺘﻨﻢ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺍﻳﻨﮏ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻰ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺎ ﺑﻬﺮﻩ ﻣﻨﺪﻯ ﺍﺯ ﻫﻤﮥ ﺍﻣﮑﺎﻧﺎﺕ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮﺩﻯ ﺟﺎﻣﻌﮥ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﻭ ﮐﺸﺘﻦ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺳﺮﺷﻨﺎﺱ ﺁﻥ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ . ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺭﻫﺒﺮﺍﻥ ﺍﻧﻘﻼﺏ ﺍﺯ ﺍﻋﻀﺎء ﺣﺠّﺘﻴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺷﻐﻞ ﻫﺎﻯ ﮐﻠﻴﺪﻯ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭﺯﺍﺭﺕ، ﻋﻀﻮﻳﺖ ﺷﻮﺭﺍﻯ ﻋﺎﻟﻰ ﺍﻧﻘﻼﺏ، ﺍﺳﺘ ﺎﻧﺪﺍﺭﻯ، ﻭﮐﺎﻟﺖ ﻣﺠﻠﺲ، ﻗﺎﺿﻰ ﺷﺮﻉ، ﻭ ﺑﺎﺯﭘﺮﺳﻰ ﻣﺤﺎﮐﻢ ﻭ ﻏﻴﺮﻩ ﺟﻤﻠﮕﻰ ﺩﺭ ﺍﺧﺘﻴﺎﺭ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻮﺩ . ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﮐﺎﻓﻰ ﺍﺯ ﮐﻤﺎﮐﻴﻒ

ﻧﺎﻡ

٢۵٧