One Hundred and Sixty Years

ﻋﺎﻟﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺗﺮﻗﻴﺎﺕ ﺧﺎﺭﻕ ﺍﻟﻌﺎﺩﻩ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ . ﺯﻧﺎﻥ ﻳﮏ ﺭﮐﻦ ﻣﻬﻢ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺭﮐﻦ

ﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻭّﻝ ﻣﺮﺑﻰ ﻭ ﻣﻌﻠﻢ ﺍﻧﺴﺎﻧﻰ ﺯﻳﺮﺍ ﻣﻌﻠّ ﻢ ﺍﻃﻔﺎﻝ ﺧﺮﺩﺳﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭﺍﻧﻨﺪ . ) ﭘﻴﺎﻡ ﻣﻠﮑﻮﺕ ۱۹۸۵ :۵۹، ۲۱۵ ، ۲۳۵ ( ﺑﺮﺍﻯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻨﻤﺎﻳﺎﻧﻴﻢ ﻣﺒﻨﺎﻯ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺩﻳﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﭘﻴﺸﺪﺍﻭﺭﻯ ﻏﻴﺮ ﻋﻠﻤﻰ ﺍﻭﺳﺖ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﻣﺜﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮﻯ ﺍﺯ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺁﺛﺎﺭ ﺍﻭ ﻣﻰ ﭘﺮﺩﺍﺯﻳﻢ . ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺯﻳﺮ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﺍﻯ ﺑﻪ ﻗﻠﻢ ﻋﺒﺪﺍﻟﺒﻬﺎء ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﻰ ﺩﻫﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ۱۲۹۰ . / ﻕ. ﮪ ۱۸۷۳ . ﻡ ﻧﮕﺎﺭﺵ ﻳﺎﻓﺖ ﻭ ﺩﺭ ﺑﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻴﺎﻥ ﺑﻪ » ﺭﺳﺎﻟﮥ ﻣَ ﺪﻧﻴّ ﻪ « ﻣﺸﻬﻮﺭ ﺍﺳﺖ . ﺍﻳﻦ ﺭﺳﺎﻟﻪ ﮐﻪ

ﻋﻈﻴﻢ

ﻧﻈﺮﮔﺎﻩ ﻫﺎﻯ ﺩﻳﺎﻧﺖ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﺗﺮﻗﻰ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺎﻥ ﻣﻰ ﺩﺍﺭﺩ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺪّ ﻭﺳﻴﻌﻰ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮔﺮﺩﺩ . ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺁﺩﻣﻴّﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺴﺨﻪ ﺍﻯ ﺧﻄﻰ ) ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺳﺎﻝ ۱۲۹۲ ( ﺩﺳﺘﺮﺳﻰ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﮔﺎﻫﻰ ﺍﺯ ﻣﻨﺸﺎء ﺁﻥ ﻭ ﻧﺎﻡ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺗﻤﺠﻴﺪﺁﻣﻴﺰﻯ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺩﺭ ﻃﻰ ﭼﻬﺎﺭ ﺻ ﻔﺤﻪ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻣﻄﺎﻟﺒﻰ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﻧﻘﻞ ﻗﻮﻟﻰ ﺍﺯ ﺑﻬﺎءﺍﻟﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺭﺍ » ﺭﺳﺎﻟﻪ ﭘﻴﺎﻣﻰ ﺑﺪﻳﻊ « ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺍﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻰ : ﺩﻫﺪ ﺳﺨﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﭘﻴﺎﻡ ﺑﺪﻳﻊ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻣﻰ ﭘﺬﻳﺮﺩ :» ﺍﻯ ﭘﺴﺮﺍﻥ ﺧﺎﮎ، ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﺑﻴﮕﺎﻧﮕﻰ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﻰ ﺧﻮﺭﺷﻴﺪ ﻳﮕﺎﻧﮕﻰ ﺭﻭﻯ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ . ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﭼﻴﺰﻯ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﮑﺎﺭ ﺁﻳﺪ ... ﭼﻮﻥ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺎﺭﻳﮑﻰ ﻓﺮﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﺩﺭﻳﺎﻯ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﻪ ﺟﻮﺵ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﺋﻰ ﻫﻮﻳﺪﺍ ﮔ ﺸﺖ ﺗﺎ ﮐﺮﺩﺍﺭﻫﺎ ﺩﻳﺪﻩ ﺷﻮﺩ ... ﺍﻯ ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﮐﻪ ﮔﻮﺍﻩ ﺭﺍﺳﺘﻰ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ... ﺭﺍﻩ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺑﺎﺯ ﺷﺪ، ﺑﺸﺘﺎﺑﻴﺪ ﻭ ﭼﺸﻤﮥ ﺩﺍﻧﺎ ﺋﻰ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻴﺎﺷﺎﻣﻴﺪ «. ) ﻧﺎﻃﻖ – ﺁﺩﻣﻴّﺖ ۱۹۸۹ : ۱۷- ۱۱۴ ( ﺁﺩﻣﻴّﺖ ، ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻴﺖ ﻧﻤﻮﻧﮥ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺿﺪﻳّﺖ ﺑﻰ ﻣﻨﻄﻖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻳﻴﻦ ﺑﻬﺎﺋﻰ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ ﺩﻳﮕﺮﺵ ﺍﻧﺪﻳﺸﮥ ﺗﺮﻗﻰ ﻭ ﺣﮑﻮﻣﺖ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﻧﻘﻞ . ﮐﻨﻴﻢ ﻣﻰ ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺑﺮﺭﺳﻰ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﺎﻧﮥ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺣﺴﻴﻦ ﻣﺸﻴﺮﺍﻟﺪﻭﻟ )ﻪ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ( ﺻﺪﺭ ﺍﻋﻈﻢ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺑﺨﺶ ﮐﻮﺗﺎﻫﻰ

ﺟﻬﺖ

ﺗﺮﻗﻰ

٢٧٣