One Hundred and Sixty Years

ﺑﺎﺷﻰ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺩﻋﺎ ﻧﻮﻳﺴﺎﻥ ﻭ ﺭﻣﺎﻻﻥ ﻣﻰ . ﺷﺪﻧﺪ ﺷﺎﻩ ﻭ ﻭﺯﺭﺍﻳﺶ ﺩﺭ ﻫﺎﻯ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﮔﺮﻭﻩ ﮔﺮﻭﻩ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮ ﻭ ﭘﺴﺮ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﻣﻰ ﺩﻳﺪﻧﺪ ﺍﻣّﺎ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺑﻰ ﺳﻮﺍﺩﻯ ﻓﺎﺣﺸﻰ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺣﮑﻤﻔﺮﻣﺎ ﺑﻮﺩ . ﮔﺸﺘﻨﺪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺩﺍﺭﺍﻟﻔﻨﻮﻥ ﺭﺍ ﺑﻨﺎ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﺸﻴﺮﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﻣﺪﺭﺳﮥ ﺳﭙﻬﺴﺎﻻﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﻗﻰ ﮔﺬﺍﺭﺩ ﻭﻟﻰ ﻫﺪﻑ ﻫﺎﻯ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﺆﺳّﺴﻪ ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻫﺎ ﺑﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻭ ﺗﺮﺑﻴﺖ ﻋﻤﻮﻣﻰ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺍﺷﺖ . ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺗﺎﺭﻳﮏ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﻭ ﺯﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﺮﮒ ﻭ ﻣﻴﺮ ﻏﻴﺮﻋﺎﺩﻯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺑﺎ ﺯﺍﻳﻤﺎﻥ، ﺑﺎﺯ ﺑ ﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺑﻬﺪﺍﺷﺖ، ﻳﮑﻰ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﻓﺼﻮﻝ ﺩﺭﺩﻧﺎﮎ ﻋﻘﺐ ﻣﺎﻧﺪﮔﻰ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﺩﻭﺭﮤ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺍﺳﺖ . ﺍﺯ ﻗﺤﻄﻰ ﻫﺎﻯ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﮐﻪ ﻧﻴﻤﻰ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺎﻡ ﻣﺮﮒ ﻣﻰ ﮐﺸﻴ ﺪ ﭼﻴﺰﻯ ﮔﻮﺋﻴﻢ ﻭ ﺍﻳﻦ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻭ ﻣﻼّﻫﺎﻯ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎ ﺗﺒﺎﻧﻰ ﻗﺒﻠﻰ ﺍﻧﺒﺎﺭﻫﺎﻯ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺯ ﻏﻠّ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻓﺮﻭﺵ ﺁﻥ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﺎﻯ ﮐﻼﻥ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﻭﺧﺘﻨﺪ . ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﻭ ﻭﺯﺭﺍﻳﺶ ﺑﻪ ﺍﻭﺿﺎﻉ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﻰ ﮐﺸﻮﺭ ﺑﻰ ﺍﻋﺘﻨﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﻬﻤﺸﺎﻥ ﺍﺟﺎﺯﮤ ﺩﺭﮎ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻫﺎﻯ ﻓﺮﻧﮓ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺍﺩﺩ ﻻﺑﺪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﻻﻳﻖ ﺁﻥ ﻧﻤﻰ ﺩﺍﻧﺴﺘﻨﺪ . ﺗﻨﻬﺎ ﺳﻮﻏﺎﺕ ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﻳﻦ ﺷﺎﻩ ﺍﺯ ﻓﺮﻧﮓ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﺑﺎﻟﺮﻳﻦ ﻫﺎ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻥ ﺁﻥ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺯﻧﺎﻥ ﺣﺮﻡ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﺩﻭﺭﮤ ﻗﺎﺟﺎﺭ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﻣﺪ ﺷﺪ . ﺑﻪ ﻗﻀﺎﻭﺕ ﻫﻤﮥ ﻣﻮﺭّ ،ﺧﻴﻦ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﮥ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻰ ﺑﺮﺍﻩ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﻯ ﻋﻤﺮﺍﻧﻰ ﻭ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺒﻮﺩﻥ ﺍﻣﻨﻴّ ﺖ ﻣﺎﻟﻰ ﻭ ﺟﺎﻧﻰ ﺟﺮﺃﺕ ﭼﻨﻴﻦ ﮐﺎﺭﻯ ﻧﻤﻰ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﺯﻳﺮﺍ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻴﻞ ﺷﺎﻩ ﻳﺎ ﻳﮑﻰ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ ﻳﺎ ﻣﻼّﻫﺎﻯ ﻣﺘﻨﻔﺬ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻴﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺎﺩ ﺩﻫﺪ . ﺳﺒﺐ ﺁﻧﮑﻪ ﺧﺎﺭﺟﻴﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬﺍﺭﻯ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻣﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺣﺴﺐ ﻗﺎﻧﻮﻥ ﮐﺎﭘﻴﺘﻮﻻﺳﻴﻮﻥ ﺣﻘﻮﻕ ﻗﺎﻧﻮﻧﻰ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺗﻮﺳﻂ ﺟﺮﺃﺕ ﺩﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺑﺎ ﻗﺪﺭﺕ ﻫﺎﻯ ﺧﺎﺭﺟﻰ ﺭﺍ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ . ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺑﻰ ﭼﻮﻥ ﭼﺮﺍﻯ ﻋﻠﻤﺎﻯ ﺩﻳﻨﻰ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺮﻭﻳﻰ ﻳﺎﺭﺍﻯ ﻣﻘﺎﻭﻣﺖ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﻣﺤﮑﻢ ﺗﺮﻳﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻠﺮﺯﺍﻧﺪ ﻭ ﻣﻠﻐﻰ ﺳﺎﺯﺩ . ﮐﻤﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻭﻟﺖ ﺭﻭﺱ ﺑﺮﺍﻯ ﺍﻟﻐﺎء ﻗﺮﺍﺭﺩﺍﺩ ﺭﻭﻳﺘﺮ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﺍﺧﻠﻰ ﺍﻳﺮﺍﻧﻰ ﻳﻌﻨﻰ ﺷﺎﻫﺰﺍﺩﮔﺎﻥ، ﻣﻼّﻳﺎﻥ ﻭ ﺍﻧﻴﺲ ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﺯﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺷﺎﻩ ) ﺑﻪ ﺍﻧﺘﻘﺎﻡ ﺍﺯ ﻣﺸﻴﺮﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ( ١٣٤ ﻔﻖ ﻣﺘّ 134 ﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﺍﻧﻴﺲ ﺍﻟﺪﻭﻟﻪ ﺯﻥ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺧﻮﺩ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺗﻦ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺩﻳﮕﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻌﺪﺍﺩﻯ ﻫﺎﻳﺸﺎﻥ ﻭ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻗﻮﺍﻧﻴﻦ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﺷﺪ ﻭ ﺷﺎﻩ ﻭ ﻭﺯﺭﺍﻳﺶ

ﺣﮑﻴﻢ ﺣﺘّﻰ

ﺧﻴﺎﺑﺎﻥ

ﻧﻤﻰ

ﻧﻤﻰ

ﻪ ﻣﻰ

ﻣﻰ

ﻣﻰ

ﺳﻔﺎﺭﺗﺨﺎﻧﻪ

٢٨٠